NIEDZIELA ZWYKŁA 01.10.2017


ŻYJ W ŚWIETLE SŁOWA BOŻEGO...

zaprasza ks. Patryk Wojcieszak

(Mt 21,28-32)

Za każdym razem kiedy czytam Pismo Święte i trafiam na ten fragment, który dzisiaj daje nam Kościół w Ewangelii, przypomina mi się scena z domu rodzinnego: kiedy siedzę przy komputerze i mama prosi, żebym coś zrobił. Najczęściej prosiła, żeby wyrzucić śmieci, no i ja oczywiście się zgadzałem mówiąc: „już idę”. Tyle razy wypowiedziałem to słowo, że w konsekwencji nie poszedłem i tego, o co mama prosiła nie zrobiłem, ponieważ tak byłem zajęty tym, co robię i choć deklarowałem swoją gotowość do pomocy, to jednak moja deklaracja nie przerodziła się w czyn.

W dzisiejszej Ewangelii Jezus w przypowieści mówi właśnie o takiej postawie człowieka, który zgadza się na to, o co jest proszony, deklaruje swoją gotowość do pracy, jednak nigdy jej nie wykonuje, nie trafia w miejsce, do którego się zgłosił. A z drugiej strony Jezus stawia człowieka, który nie przyjmuje propozycji, nie chce pracować i być tam gdzie go o to proszą – jednak po pewnym czasie wyciąga wnioski i zmienia zdanie.

Ile, Kochani, w naszym życiu deklaracji, pięknych słów wobec siebie, wobec drugiego człowieka, wobec Boga? Potrafimy obiecywać, potrafimy dawać słowo, potrafimy pięknie mówić – ale z realizacją tego wszystkiego naprawdę bywa gorzej. Myślę że nie jeden z nas obiecywał sobie, że tego czy tego nie zrobi, albo nie raz się zarzekaliśmy wobec drugiego człowieka, że już więcej się to nie powtórzy – a później słyszeliśmy „ty już chyba nie pamiętasz, co ostatnio obiecałeś?”

A wobec Boga? Nigdy Mu niczego nie obiecałem? Na nic się nie zgadzałem? Może warto dziś przypomnieć sobie czy oby czasem nie wyraziłem swojej gotowości: „idę Panie”, a do tej pory tego nie zrobiłem. Czy nie planowałem spowiedzi? Może obiecałem jakieś wyrzeczenie, może post? Może miałem się z kimś spotkać i powiedzieć „przepraszam”, bądź „dziękuję”?

Kochani, Bóg daje nam dziś możliwość byśmy się opamiętali, to znaczy byśmy sobie przypomnieli jak ważne jest Słowo Boga, a zarazem jak ważne jest słowo dane Bogu i drugiemu człowiekowi.